ادکلن جیونچی جنتلمن Givenchy Gentleman

جنتلمن ۱۹۷۴ را که بو می‌کنم، انگار صدای یک جهان خاموش‌شده را می‌شنوم، جهانی که در آن مردان، پیش از آن‌که حرف بزنند، پیش از آن‌که حتی دست بدهند، با بویشان وارد می‌شدند. بوی علف تلخ، بوی صابون آرایشگاه‌های قدیمی، بوی شانه‌های فلزی که در ظرف الکل می‌درخشیدند، بوی کت‌وشلوارهایی که خط اتویشان مثل اخلاقشان مستقیم بود و کلاه‌شاپوهایی که روی سر مردانی می‌نشست که هنوز چیزی از وقار می‌فهمیدند. این عطر نه یک بو، که یک خیابانِ گمشده است، خیابانی که سال‌هاست زیرِ آسفالتِ زمان دفن شده و تنها راه بازگشت به آن همین شیشهٔ کهنهٔ ژیوانشی است…..
در لحظهٔ اول، تلخیِ گیاهان و خشونتِ پچولی مثل دست یک مردِ قدیمی روی شانه‌ات می‌نشیند: محکم، بی‌حرف، بی‌ادعا.
بعد آرام، بوی صابون قدیمی بالا می‌آید، همان صابونی که کف اش نه فقط تمیز می‌کرد، بلکه انگار سعی داشت گناه‌های کوچک زندگی را هم کمی سبک کند.
بوی آرایشگاهِ لوکس دهه‌های دور، جایی که مردها به‌آرامی می‌نشستند و جهان برای چند دقیقه نفس می‌کشید….
این عطر، بوی مردانی است که عجله نمی‌کردند، بلند حرف نمی‌زدند، شتاب نداشتند، و حضورشان از بویشان شروع می‌شد……
امروز که اسپری‌اش می‌کنی، می‌فهمی این عطر برای زمانهٔ ما ساخته نشده.
زیادی جدی است، زیادی صادق. نه شیرینی دارد که فریبت دهد، نه بازی‌های مدرن که خودش را پیچیده نشان دهد. همان اول کار حقیقتش را جلویت می‌ریزد: خشک، تمیز، تلخ، گیاهی، رسمی، مثل مردی که تمام عمرش فقط یک حرف زده و همان یک حرف هم کافی بوده.
این عطر امضای نسلی است که دیگر برگشتی برایش نیست. نسلی با وقار، با شخصیت، با حضور.
عطری برای مردانی که زندگی را ساده‌تر اما عمیق‌تر می‌فهمیدند…
و درست همین‌جاست که دردش شروع می‌شود. جنتلمن ۱۹۷۴ ما را به گذشته نمی‌برد، ما را پرت می‌کند به سمت خودِ از دست‌رفته‌مان.
به دوره‌ای که خودمان ساده‌تر بودیم، بی‌گره‌تر، بی‌حاشیه‌تر…..
به زمانی که مرد بودن، باوقار بودن، تمیز و اتوکشیده بودن، هنوز ارزش داشت…..
به زمانی که یک عطر می‌توانست تمام «هویت» یک نفر باشد، نه فقط بخشی از ظاهرش….
این عطر حسرت دارد، از آن جنس حسرت‌هایی که نمی‌شود با فلسفه‌های امروزی تسکینش داد. حسرت جهانی که دیگر نیست، مردانی که دیگر نیستند، و ما که دیگر آن آدم‌ها نیستیم…..
وقتی جنتلمن ۱۹۷۴ را بو می‌کنی، انگار پیرمردی باوقار، با آن سیبیل نازک و روغن‌خورده، کمی کنارت خم می‌شود و آرام می‌گوید: «پسر… دنیا یک‌زمانی ساده‌تر بود. نه بهتر، فقط صادق‌تر.» و تو می‌مانی و این تلخیِ شیرین، این آگاهیِ ناگهانی، این بوی گذشته که از لابه‌لای لایه‌های زمان می‌گذرد و برای چند ثانیه، همهٔ جهان را مکث می‌دهد….
جنتلمن ۱۹۷۴ عطر نیست، یک در است، دری که هر بار بازش می‌کنی، می‌فهمی چقدر راه آمده‌ای، چقدر چیزها را جا گذاشته‌ای، و چقدر از آن دنیای بی‌پیرایه فاصله گرفته‌ای. این تلخ‌ترین بخش ماجراست: نه این‌که گذشته رفته، این‌که ما دیگر قادر به برگشتنش نیستیم…..

Perfect 😍🌹

جیونچی جنتلمن قدیم و دوست نداشتم و انتظاراتم و براورده نمیکرد اما ادوپرفیوم جنتلمن و دوست دارم .جنتلمن قدیم رایحه ای صابونی داره با رایحه ی چرمی و تند و تیز .من هم نظرم اینه که ریفورموله شده و ماندگاریش خیلی پایین اومده .
البته دور از انتظار هم نیست که عطری ۵۰ ساله بتونه هم پای نسخه های جدید حرکت کنه و همون قدر طرفدار داشته باشه و انتظارات و براورده کنه .

من هم فکر میکنم این عطرجنتلمن از جیونچی ریفورموله شده و ماندگاریش کم شده .من در زمان دانشجویی ازش استفاده میکردم و رایحه اش را دوست داشتم ولی یک وقفه چند ساله ازش استفاده نکردم تا پارسال که دوباره خریدمش اصلا کیفیت قبل و نداشت و ماندگاریش کمتر شده بود .اما هنوز هم رایحه ی چوبیش و دوست دارم .

من ۱۰ سال پیش عطر جیونچی جنتلمن را داشتم و پارسال هم دوباره خریدمش اما با قبل و نداشت و به نظر ریفورموله شده و ماندگاریش خیلی امده پایین تر به نسبت چندین سال پیش که داشتم .در کل رایحه خوبی داره گرم و رسمی و چوبی ، چرمی ،ادویه ای .
اما انتخاب امنی برای بلایند بای کردن نداره و بهتره قبلش تست کنید .